Αμερική, Ιράκ, Αγγλία, και Αίγυπτος.

Τοπία άδεια και νεκρά ή βομβαρδισμένα, και νεκροί, πολλοί νεκροί. Όχι πνευματικά ή ψυχικά, αλλά πραγματικοί νεκροί. Άνθρωποι που δε θα ξαναδούν γήινο φως μέσα από τα μάτια τους.

Tα τελευταία χρόνια, το ποσοστό των νεκρών ανθρώπων που έχουμε δει στις ειδήσεις πρέπει να ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

Ένα τους εύχομαι. Oι εμπειρίες από τον άλλο κόσμο να είναι απλά συναρπαστικές.

O συγγραφέας της παραπάνω φράσης είναι ο Ποιητής Κώστας Καρούζος και τη χρησιμοποιώ εδώ, όπως τη θυμάμαι, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα να μην γράφτηκε έτσι από εκείνον.

Πέραν των ευχών όμως, αναρωτιέμαι: Εμείς για τα τόσα πτώματα που βλέπουμε τι χρωστάμε;

Πολύ πιθανό το ίδιο να σκέφτηκαν και τα μεγάλα κεφάλια των διεθνών δημοσιογραφικών πρακτορείων όταν το βράδυ της τελευταίας μεγάλης έκρηξης, στην Αίγυπτο, σκοτώθηκαν ογδόντα οκτώ άνθρωποι τουλάχιστον και άλλοι διακόσιοι περίπου τραυματίστηκαν. H είδηση πέρασε μέσα σε λίγα λεπτά τρίτο θέμα, σαν να λέμε στο background του ειδησεογραφικού μωσαϊκού.

Πρώτη είδηση ήταν, για εκείνο το βράδυ, οι εκρήξεις και τα θύματα του Λονδίνου, που είχαν ήδη σημειωθεί μέρες πριν, και δεύτερη είδηση, ένα ατύχημα πλοίων στον Ειρηνικό.

Θέματα, με τα οποία ασχολούμασταν ήδη μέρες. Εννοώ ότι τα παρακολουθούσαμε ως τηλεθεατές.

Καταλαβαίνω ότι το να πεθάνει κάποιος στη χώρα του Ιράκ από έκρηξη είναι πλέον κάτι το συνηθισμένο, κάτι που δεν πουλάει, κάτι που τελικά έχουμε βαρεθεί!

Tην ίδια αντιμετώπιση να έχει και η Aίγυπτος! Αυτό με ξάφνιασε.

Ωραία, πολύ ωραία! Εμείς, εδώ στο Λονδίνο, πολεμάμε τους τρομοκράτες και είμαστε μια ειρηνική και φιλήσυχη χώρα, βλέπε Αμερική. Eκει κάτω, στο Ιράκ, ζουν οι τρομοκράτες. Είναι λογικό λοιπόν, το Ιράκ να είναι η χώρα του ανώνυμου θανάτου, ενώ εδώ, στο Λονδίνο – ειρηνική και φιλήσυχη χώρα – δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια γεγονότα. Τα πονάμε περισσότερο, κλαίμε καλύτερα τους νεκρούς μας, τα προβάλουμε καλύτερα και σ’ αυτό, βοηθά η δύναμη που έχουν οι άνθρωποί μας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ανά τον κόσμο.

Τρίτη είδηση, μέσα σε λίγη ώρα, θυμίζει κάτι παρόμοιο που έγινε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, το οποίο όμως σαφώς και είχε άλλη βαρύτητα και ο λόγος που δεν το θυμόμαστε πια – εννοώ η κοινή γνώμη – είναι γιατί τότε πέρασε στα ψιλά αν μπορούμε να το πούμε έτσι.

Τότε, τα ίδια μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία πρόβαλαν συνεχώς τους διδύμους πύργους. Tο ότι όμως είχε πέσει και τρίτο αεροπλάνο στο Αμερικανικό Πεντάγωνο ήταν κάτι που το είδαμε, συζητήθηκε για λίγο κι αυτό ήταν όλο. Eκεί, οι νεκροί ήταν μόνο αυτοί που βρίσκονταν μέσα στο αεροσκάφος, οπότε, από αυτή την άποψη, οι δίδυμοι ήταν το μεγάλο θέμα. Nα ήταν όμως μόνο αυτό; Ή έχει να κάνει με το ότι η είδηση αυτή θίγει με έναν τρόπο διαφορετικό το γόητρο μιας χώρας όσον αφορά στην ασφάλειά της και τη δύναμή της;

Δείτε για παράδειγμα, όταν γίνεται αναφορά στο γεγονός αυτό ή στις επετείους του, τις εικόνες που προβάλλονται. Μόνο τα αεροπλάνα στους διδύμους πύργους.

Nα τι έχει μείνει στη μνήμη μας. Aν δούμε το αεροπλάνο στο Πεντάγωνο, μπορεί και να μην αναγνωρίσουμε από ποιο γεγονός και είδηση έχει ξεπροβάλει.

Kαι άρχισα κι εγώ να μετράω νεκρούς μέσα σ’ αυτές τις λίγες λέξεις που γραφώ και να προσπαθώ να βρω τον τρόπο και το λόγο που προβάλλονται πότε εδώ και πότε εκεί.

Πλέον, με τη ροή της τηλεοπτικής εικόνας και τη συχνότητα που παρουσιάζεται το φαινόμενο του νεκρού αδελφού στους δέκτες μας ανατριχιάζω με την ιδέα μήπως ακούσω για κάποιο site του Internet, όπου άτομα στοιχηματίζουν για τον αριθμό των θανάτων από εκρήξεις ανά τον κόσμο που θα προβληθούν σε κάποιο από τα κεντρικά δελτία ειδήσεων!

Ω, Θεέ μου!

Κάποτε, κάποιος είπε πως οι τόσες ειδήσεις που απολαμβάνουμε στους δέκτες μας, δε μας μένουν στη μνήμη, γιατί δεν περιέχουν κάτι το πραγματικά ξεχωριστό.

Θα συμφωνήσω!

Στην προκειμένη περίπτωση, δε θυμάμαι το όνομα του ανθρώπου που είπε το παραπάνω. Όμως, αυτό δε θα ήταν είδηση. H είδηση είναι αυτό που είπε και παραμένει σαν τέτοια αφού θυμάμαι, έπειτα από τόσο καιρό, το σχόλιο που είχε κάνει.

Περικυκλωμένοι από ειδήσεις που δε μας μένουν στη μνήμη, γιατί δεν περιέχουν κάτι το ξεχωριστό από την άποψη βέβαια, ότι μια πυρκαγιά, έκρηξη ή δολοφονία είναι, από ένα σημείο κι έπειτα, η ίδια με την προηγούμενη και κείνη με μια άλλη και ούτω καθεξής.

Tα γεγονότα σαν γεγονότα μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να είναι τραγικά. Όταν όμως, μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους ως προς τον τρόπο που εκτιλύχθηκαν, τη διάρκεια και το αποτέλεσμα, ποιο να πρωτοθυμηθείς;

Κάποτε, μια πυρκαγιά ή απαγωγή ήταν γεγονότα προς συζήτηση για ημέρες.

Σήμερα, είναι απλά, καθημερινά περιστατικά που απλά συμβαίνουν μέσα σε τούτο τον παλαβό και άδικο κόσμο που ζούμε.

Oι ειδήσεις δεν έχουν αλλάξει περιεχόμενο. Oι άνθρωποι έχουν αλλάξει σκέψη. Παθητικοί ακροατές και τηλεθεατές, έρμαια της τηλεθέασης και των εταιρειών που αγοράζουν προγράμματα και κεντρικά δελτία πανελλαδικών και μη συχνοτήτων.

Kαι η ζωή συνεχίζεται με την ίδια απόχρωση στα χείλη σχηματισμένη σαν μυθική εικόνα από πανάρχαια ιστορία και σλόγκαν σε όλους μας: O κόσμος μας είναι παλαβός και σίγουρα πολύ άδικος παιδί μου.

Όποια λόγια κι αν ξεστομίζουμε πάνω κάτω, αυτά τα δυο θα περιγράφουμε οι περισσότεροι από εμάς.

Tις τελευταίες ημέρες, τα έκτακτα δελτία ειδήσεων πέφτουν βροχή από σύννεφο πολύ θυμωμένο. Aδυνατώ να τα μετρήσω και είμαι σίγουρος πως κι αυτοί που τα θεωρούν απαραίτητα για την ενημέρωσή μας δε θα μπορούσαν να δώσουν έναν ακριβή αριθμό.

Tου χρόνου το καλοκαίρι, θα θυμόμαστε ότι και πέρυσι ξέσπασαν φωτιές στην Αθήνα και, γενικότερα, στη χώρα μας, όπως και κάθε χρονιά εξάλλου.

Λεπτομέρειες κανείς δε θα μπορεί να δώσει ούτε για τις καταστροφές μα ούτε και για τα σημεία που ξέσπασαν αυτές. Όλα θα έχουν περάσει στη γλυκιά χίμαιρα της ακαθόριστης περιγραφής και αοριστολογίας.

Oπότε τώρα, συναντάμε τον υπεύθυνο για την αρχική φράση και οι οπαδοί του αυξάνονται! Tι είναι είδηση τελικά; Ή, αλλιώς ρωτώντας, ποιους συμφέρει κάτι να είναι είδηση και κάτι άλλο όχι; Πραγματικά πολύ καυτή- χαρακτηρισμός δανεισμένος από την τρέχουσα γλώσσα της ειδησεογραφίας- βασανιστική και διαχρονική ερώτηση.

Επειδή δε ζούμε σε καιρούς αγγέλων, “μήπως ζούσαμε και ποτέ;”, καλό είναι να ρωτάμε και το παραπάνω ή το πιο πέρα κι ας μην παίρνουμε απάντηση από τους ιθύνοντες. “Ποιους συμφέρει κάτι να είναι είδηση και κάτι άλλο όχι;”. Ακούει κανείς; Κανείς!

Συνηθίζεται σε τέτοιου τύπου ερωτήσεις να σπεύδουν ν’ απαντήσουν πρώτοι οι πιο αθώοι, αυτοί που, κατά συνέπεια, δεν παίρνουν μέρος στο παραπάνω παιχνίδι για τα μεγάλα παιδιά.

Τέλος πάντων, στο ερώτημα τι είναι είδηση τελικά, που είναι πιο εύκολο ν’ απαντηθεί, νομίζω πως το τί θα έχουμε να θυμόμαστε από αυτά που ακούμε και βλέπουμε είναι κι αυτό που θα χαρακτηρίσει το είδος και το μέγεθος του γεγονότος που περιγράφουμε όταν αυτό θα έχει ήδη συντελεστεί και φιλτραριστεί μέσα στο χρόνο.

Ο Νίκος είναι καλό παιδί. Τον διακρίνει η ακραία ειλικρίνεια που εύκολα όμως μπορεί να βάλει κάποιον σε μπελάδες.

Έχει επίσης μια παράξενη ιδέα για τα πράγματα. Νομίζει πως αυτά που φαντάζεται μπορεί και να του συμβούν.

Η αρχή σε κάθε τι είναι και το πιο δύσκολο πράγμα. Αυτό σαφώς και ισχύει και τρανταχτή απόδειξη είναι ότι το λένε και οι μεγαλύτεροι.

Το ίδιο ίσχυε και για τον Νίκο. Από το ταμείο ανεργίας είχε μεταπηδήσει, μέσω μιας αγγελίας σε εφημερίδα, ως τεχνικός σε πολυεθνική εταιρεία. Τις γνώσεις φυσικά τις είχε.

Ο πρώτος μισθός που έπαιρνε ήταν σχετικά καλός. Γρήγορα όμως άρχισε να μη φτάνει.

Το σπίτι που έμενε ήταν μικρό. Συγκατοικούσε με τη μητέρα και τον πατέρα του και όλοι ευτυχώς ήταν υγιείς. Αδέλφια δεν υπήρχαν.

Το προηγούμενο βράδυ είχε βγεί. Όταν γύριζε στο σπίτι, βαδίζοντας στο πεζοδρόμιο άκουσε απέναντι του, φωνές πουλιών που το φως του δρόμου και ο θόρυβος της πόλης δεν τα άφηναν να κοιμηθούν. Γύρισε προς το μέρος τους και είδε ένα μαραμένο δέντρο, ξερό, που πίσω του φαινόταν το καμπαναριό της εκκλησίας που υπήρχε κοντά στο σπίτι του. Δίπλα από αυτό το ξερό δέντρο υπήρχε ένα άλλο πυκνό από φύλλα. Στάθηκε και κοιτούσε. Η εικόνα ήταν πολύ ωραία και είχε τη γοητεία της στιγμής που το αλκοόλ σε έχει θολώσει κάπως και όλα μέσα σου κοιμούνται απαλά. Τα πάντα είναι ξεχασμένα λες και όλη σου η ζωή βρίσκεται πια στο παρελθόν σαν μια ανάμνηση γλυκειά.

_____ 

Τώρα ήταν μεσημέρι και σε λίγο θα έφευγε για δουλειά στην οποία και πήγαινε μόνο με το μετρό.

Το ωράριο εργασίας του ήταν κυλιόμενο με νυχτερινά. Έξι ημέρες δουλειά, και δύο ρεπό. Στο τμήμα του ήταν άλλοι τρεις εργαζόμενοι οπότε έτσι, έχανε κάτι ρεπό το μήνα, δίχως βέβαια να πληρώνεται για τις παραπάνω μέρες που δούλευε. Ο μισθός του ήταν για όλα, δηλαδή νυχτερινά, χαμένα ρεπό και υπερεργασία.

Όταν κάποιες φορές ο προϊστάμενος του τον καλούσε στο γραφείο του, εκείνος, πριν μπεί σ’ αυτό και καθώς διέσχιζε το διάδρομο που οδηγούσε σ’ αυτό, σκεφτόταν πως: «ότι και να μου ζητήσει μπορώ να το κατορθώσω». Τη δουλειά δεν τη φοβόταν. Μέσα στην εταιρεία αισθανόταν σαν ένας μικρός ήρωας. Είχε συμβάλλει σ’ αυτό και το ότι είχε μπει σ’ αυτήν χωρίς κάποιες γνωριμίες.

Είχε να αντιμετωπίσει στη δουλειά του τα γνωστά ζητηματάκια που συναντά κάθε άνθρωπος σαν κι αυτόν. Η αναρρίχηση στα ανώτερα κλιμάκια της εταιρείας με αθέμιτα μέσα τον ενοχλούσε ανέκαθεν.

Η ώρα που έπρεπε να προλάβει το επόμενο τρένο του μετρό είχε φτάσει.

Βγήκε από το σπίτι του και άρχισε να βαδίζει στο δρόμο. Τα εισητήρια ήταν στο πορτοφόλι του. Λίγο πιο κάτω στο δρόμο ξαφνικά, βρέθηκε μπροστά του ένας ευέξαπτος μα καλοχτενισμένος, μέτριου βιοτικού επιπέδου, αλλά με σπορ ξεσκέπαστο αυτοκίνητο και δυνατή μουσική, που σταμάτησε στο φανάρι. Η κίνηση είναι μεγάλη. Ο Νίκος πέρασε  από μπροστά του και του έκανε νόημα να χαμηλώσει λίγο τη μουσική.

Ο οδηγός του σπορ αυτοκινήτου αδιαφόρησε.

Λίγο πιο κάτω προχωρώντας κατά μήκος σ’ ένα δρόμο ασφυκτικά γεμάτο με προϊόντα νέας γενιάς το δύσπιστο μάτι του, μάτι ανθρώπου που στο παρελθόν έχει υποφέρει, σταματά πάνω σε μια αφίσα που διαφημίζει προϊόν καθαρισμού και είναι υπερήφανο γιατί, όπως λέει, κάνει τα λευκά λευκότερα. Αναρωτιέται αν είναι αλήθεια αυτό που διαβάζει. Διαισθάνεται πως όχι και συνεχίζει το δρόμο του για το μετρό. Ένας ή μια ομάδα από μαρκετίστες, για άλλη μια φορά, είχαν βουτίξει τους εαυτούς τους και τους εργαζόμενους μιας ολόκληρης εταιρείας στην υπερβολή, διαφημίζοντας ένα προϊόν με στόχο την παραπλάνηση και τον καταναλωτισμό.

Σε λίγο, κάποιος που περνούσε από μπροστά του, κρατούσε μια κινηματογραφική μηχανή στα χέρια. Από καιρό δεν μπορούσε να ξεχάσει τα όσα διάβασε στον τόμο μιας εγκυκλοπαίδειας σχετικά με την ανακάλυψη της κινούμενης εικόνας και είχε μπει σε ονειροφαντασίες.

Ο Νίκος ήταν ευάλωτος στις εικόνες γύρω του. Όλη η ανθρωπότητα γι’ αυτόν λειτουργούσε συνειρμικά. Πίστευε πως οι μνήμες πάντοτε καιροφυλακτούν, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να πάρουν σάρκα και οστά.

Όταν φτάνει στο μετρό, μπαίνει σ’ ένα βαγόνι και στηρίζει τον αγκώνα του σ’ ένα πλαστικό εξώγκωμα δίπλα στην πόρτα του βαγονιού. Γυρνά και βλέπει γύρω του, κόσμος πολύς! Δίπλα του, δύο καλοντυμένοι, θύματα των gadgets, συζητούν. Το μάτι του Νίκου έπεσε πάνω στο ζευγάρι μπότες που φορούσε ο ένας εξ αυτών και παρατήρησε ότι το μπροστά τους μέρος δεν εφαπτόταν με το δάπεδο του βαγονιού. Βρήκε ότι το ζευγάρι μπότες αυτό έμοιαζε με πλεούμενο όχημα και τις φαντάστηκε μέσα στη θάλασσα να προσπαθούν να επιπλεύσουν. Το απότομο ξεκίνημα του βαγονιού τον επανέφερε στην πραγματικότητα.

Χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, δε θα μπορούσε να το στηρίξει με γεγονότα, εξάλλου δεν τους είχε ξαναδεί στη ζωή του, το στυλ των ανθρώπων αυτών τον εκνεύρισε. Συνομιλούσαν μεταξύ τους και ο Νίκος άθελά του άκουσε:

- Τι θα κάνουμε τώρα; Πώς θα πληρωθούν όλοι αυτοί; Έβγαλα πολλά από το χρηματιστήριο, αλλά σιγά μην τα δώσω σ’ αυτούς. Βοήθησέ με να τους ξεφορτωθώ και δε θα χάσεις.

- Γιατί δεν τους αφήνεις να φαγωθούν μεταξύ τους; Ας επαναστατήσουν! Είναι ωραίο κόλπο. Τους αφήνεις να κάνουν κατάληψη στο χώρο, ας γίνουν και επεισόδια, μας συμφέρει. Θα μπορούσαμε ν’ απολύσουμε και μερικούς, χωρίς αποζημίωση με τον τρόπο αυτό. Ποιον έχουμε που να είναι δικός μας και ν’ αριστερίζει και κάπως; Αυτόν θα βάλουμε να φτιάξει ομάδα ξεσηκωμού εναντίον μας. Όταν αρχίσουν οι εχθροπραξίες και η κατάληψη πηγαίνει πολύ καλά, σε σημείο που οι εργαζόμενοι θα είναι σε θέση να πάρουν την επιχείρηση στα χέρια τους, τότε, αλλάζουμε έδρα και επωνυμία. Βρίσκουμε μια μικρή εταιρεία που να είναι έτοιμη να χρεωκοπήσει και τη βοηθάμε κι αυτήν με το να στεγαστούμε στα γραφεία της και να της δώσουμε κάποιο ποσοστό. Δουλεύουμε τότε με όσους θέλουμε και όποιους μας κάνουν. Έτσι, γλιτώνουμε τις απολύσεις. Βγάζουμε δηλαδή μια ανοιχτή πρόσκληση «όποιος θέλει μπορεί να έρθει να δουλέψει στα νέα γραφεία της εταιρείας» και θα έχουμε και το πάνω χέρι στη διαπραγμάτευση της μισθοδοσίας. Αν έρθει βέβαια κανείς, που αμφιβάλλω! Θα λειτουργήσει μεταξύ τους η αλληλεγγύη και ο ένας θα ντρέπεται τον άλλο, για να έρθει να ζητήσει δουλειά. Όλοι θα θέλουν τα δεδουλευμένα τους από την εταιρεία, που εμείς θα έχουμε μετονομάσει εν το μεταξύ. Ας πέσουμε στα δικαστήρια. Θα επικαλεστούμε τα επεισόδια θα τα φουσκόσουμε και κάπως ρίχνοντας τους όλο το φταίξιμο για την κατάσταση της επιχείρησης και το πιθανότερο είναι να κρατήσουμε τον εξοπλισμό μας. Εξάλλου αυτός δεν είναι που αξίζει περισσότερο εκεί μέσα; Το κεφάλαιό μας είναι οι εργαζομενοί μας κι αηδίες! Ας ξεχάσουμε αυτές τις αστείες ατάκες του δρόμου καλύτερα.

Προσοχή όμως. Ο άνθρωπος που θα βάλουμε πρέπει να παραμυθιαστεί από τρίτους, εμείς να μη φανούμε. Θα βοηθήσει και το αριστερό του παρελθόν σ’ αυτό. Γι’ αυτό θέλουμε κάποιον με αριστερό παρελθόν, για να τον έχουμε του χεριού μας. Μην ανησυχείς άστο επάνω μου. Ο πρόεδρος των εργαζομένων είναι δικός μου άνθρωπος.

Ο Νίκος σκέφτηκε πως αυτός, ο δεύτερος άνθρωπος που μιλούσε, θα πρέπει να ήταν ο δικηγόρος του.

_____

Την επόμενη μέρα, ο Νίκος έχει ρεπό. Είναι καθημερινή. Η μητέρα του λείπει από το σπίτι. Ο πατέρας του είναι στη δουλειά. Είναι σχετικά νωρίς, περίπου 10 το πρωί. Απέραντη ανάλαφρη σιωπή μέσα στο σπίτι. Μπαίνει στο σαλόνι και σταματά σε μια φωτογραφία του πατέρα του που βρίσκεται πάνω στο τραπεζάκι του καναπέ. Κοιτάζει το πρόσωπο του πατέρα του μέσα στη φωτογραφία και αναρωτιέται πόσο άξιο μπορεί να είναι το γένος του ανθρώπου.

Αξίζει τον κόπο ν’ αναφέρω ότι ο Νίκος, τον καιρό που ήταν άνεργος, είχε διαβάσει πολλά από τα έργα του Σαίξπηρ. Έπρεπε με κάτι ν’ ασχολείται όλο εκείνο το διάστημα, για να γεμίζει το χρόνο του και να ξεγελά την απελπισία της ανεργίας του με κάτι διασκεδαστικό και γλυκόπιοτο όπως το κόκκινο κρασί. Το πόσο θα μπορούσε εκείνη η περίοδος να τον έχει ωφελήσει τώρα, αυτό είναι κάτι που μάλλον δε θα μπορεί να εξηγήσει.

Έτσι όπως καθόταν και κοίταζε τη φωτογραφία του πατέρα του στο σαλόνι του σπιτιού του, ξαφνικά φαντάστηκε πως οδηγεί ένα μπλε αυτοκίνητο. Έφτιαξε στο μυαλό του την εικόνα της οδήγησης πολύ παραστατικά. Μπροστά στα μάτια του νου του εμφανίστηκε το τιμόνι, τα χέρια του, το παρμπρίζ. Του δημιουργήθηκε μέσα σ’ αυτή την ονειροφαντασία η εντύπωση πως δίπλα του υπήρχε κάποιος άνθρωπος, μα όμως δε γύρισε να τον κοιτάξει και ούτε και θέλησε να του δώσει ταυτότητα.

Να υποθέσουμε ότι ο Νίκος θα ήθελε ν’ αγοράσει αυτοκίνητο θα ήταν το πιο εύκολο, για να αιτιολογήσουμε την παραπάνω σκηνή που φανταζόταν. Όμως, θα μπορούσε να συμβαίνει και κάτι άλλο. Ο Νίκος, με αρκετή λογοτεχνία στα συρτάρια της μνήμης του, ήταν ικανός να δημιουργήσει ιστορίες με θέμα τον εαυτό του και άλλους ήρωες, μα παρ’ όλη αυτή την καθημερινή του άσκηση, την ευχάριστή του άσκηση στους δρόμους της πόλης, στο φαγητό του και παντού αδιαλείπτως, απόφευγε να σκεφτεί ότι κάποια ημέρα θα μπορούσε να γίνει συγγραφέας μικρών ιστοριών ………..