Mια είδηση, πόσο είδηση μπορεί να είναι τελικά;

Κάποτε, κάποιος είπε πως οι τόσες ειδήσεις που απολαμβάνουμε στους δέκτες μας, δε μας μένουν στη μνήμη, γιατί δεν περιέχουν κάτι το πραγματικά ξεχωριστό.

Θα συμφωνήσω!

Στην προκειμένη περίπτωση, δε θυμάμαι το όνομα του ανθρώπου που είπε το παραπάνω. Όμως, αυτό δε θα ήταν είδηση. H είδηση είναι αυτό που είπε και παραμένει σαν τέτοια αφού θυμάμαι, έπειτα από τόσο καιρό, το σχόλιο που είχε κάνει.

Περικυκλωμένοι από ειδήσεις που δε μας μένουν στη μνήμη, γιατί δεν περιέχουν κάτι το ξεχωριστό από την άποψη βέβαια, ότι μια πυρκαγιά, έκρηξη ή δολοφονία είναι, από ένα σημείο κι έπειτα, η ίδια με την προηγούμενη και κείνη με μια άλλη και ούτω καθεξής.

Tα γεγονότα σαν γεγονότα μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να είναι τραγικά. Όταν όμως, μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους ως προς τον τρόπο που εκτιλύχθηκαν, τη διάρκεια και το αποτέλεσμα, ποιο να πρωτοθυμηθείς;

Κάποτε, μια πυρκαγιά ή απαγωγή ήταν γεγονότα προς συζήτηση για ημέρες.

Σήμερα, είναι απλά, καθημερινά περιστατικά που απλά συμβαίνουν μέσα σε τούτο τον παλαβό και άδικο κόσμο που ζούμε.

Oι ειδήσεις δεν έχουν αλλάξει περιεχόμενο. Oι άνθρωποι έχουν αλλάξει σκέψη. Παθητικοί ακροατές και τηλεθεατές, έρμαια της τηλεθέασης και των εταιρειών που αγοράζουν προγράμματα και κεντρικά δελτία πανελλαδικών και μη συχνοτήτων.

Kαι η ζωή συνεχίζεται με την ίδια απόχρωση στα χείλη σχηματισμένη σαν μυθική εικόνα από πανάρχαια ιστορία και σλόγκαν σε όλους μας: O κόσμος μας είναι παλαβός και σίγουρα πολύ άδικος παιδί μου.

Όποια λόγια κι αν ξεστομίζουμε πάνω κάτω, αυτά τα δυο θα περιγράφουμε οι περισσότεροι από εμάς.

Tις τελευταίες ημέρες, τα έκτακτα δελτία ειδήσεων πέφτουν βροχή από σύννεφο πολύ θυμωμένο. Aδυνατώ να τα μετρήσω και είμαι σίγουρος πως κι αυτοί που τα θεωρούν απαραίτητα για την ενημέρωσή μας δε θα μπορούσαν να δώσουν έναν ακριβή αριθμό.

Tου χρόνου το καλοκαίρι, θα θυμόμαστε ότι και πέρυσι ξέσπασαν φωτιές στην Αθήνα και, γενικότερα, στη χώρα μας, όπως και κάθε χρονιά εξάλλου.

Λεπτομέρειες κανείς δε θα μπορεί να δώσει ούτε για τις καταστροφές μα ούτε και για τα σημεία που ξέσπασαν αυτές. Όλα θα έχουν περάσει στη γλυκιά χίμαιρα της ακαθόριστης περιγραφής και αοριστολογίας.

Oπότε τώρα, συναντάμε τον υπεύθυνο για την αρχική φράση και οι οπαδοί του αυξάνονται! Tι είναι είδηση τελικά; Ή, αλλιώς ρωτώντας, ποιους συμφέρει κάτι να είναι είδηση και κάτι άλλο όχι; Πραγματικά πολύ καυτή- χαρακτηρισμός δανεισμένος από την τρέχουσα γλώσσα της ειδησεογραφίας- βασανιστική και διαχρονική ερώτηση.

Επειδή δε ζούμε σε καιρούς αγγέλων, “μήπως ζούσαμε και ποτέ;”, καλό είναι να ρωτάμε και το παραπάνω ή το πιο πέρα κι ας μην παίρνουμε απάντηση από τους ιθύνοντες. “Ποιους συμφέρει κάτι να είναι είδηση και κάτι άλλο όχι;”. Ακούει κανείς; Κανείς!

Συνηθίζεται σε τέτοιου τύπου ερωτήσεις να σπεύδουν ν’ απαντήσουν πρώτοι οι πιο αθώοι, αυτοί που, κατά συνέπεια, δεν παίρνουν μέρος στο παραπάνω παιχνίδι για τα μεγάλα παιδιά.

Τέλος πάντων, στο ερώτημα τι είναι είδηση τελικά, που είναι πιο εύκολο ν’ απαντηθεί, νομίζω πως το τί θα έχουμε να θυμόμαστε από αυτά που ακούμε και βλέπουμε είναι κι αυτό που θα χαρακτηρίσει το είδος και το μέγεθος του γεγονότος που περιγράφουμε όταν αυτό θα έχει ήδη συντελεστεί και φιλτραριστεί μέσα στο χρόνο.